آیه

تمام آیه های این زمین

اگر به اینکه تو یگانه ای مقر شوند

برای من که کافر تمام این زمین شدم

چه فایده

اگر نشانه ای و یا که آیه ای به غیر این زمین پست

درون چنته ات نهاده ای نشان بده

نشان بده

که زندگی و این زمین برای من بجز

سیاهی درون یک سیاه پیله

کرم تارهای بی دوام

شود

                                                                                مهدی نیازی

ملخ

شمرده نگاه می کنم

به پیکر نحیف و لاغر ستاره های آسمان

تو را که رسم می کنم

تمام آسمان شب

همان سیاهی درون تیره چشم تو نمی شود

ولی منم مقابل همین سیاهی نگاه تو

حقیر تر از آن ملخ که زیر پای کودکی

در آفریقا له شود نمی شوم

                                                               مهدی نیازی

قسمت تحتانی خیار

در پیش تو می ایستم

تنها و خاموش و رها

دستی به دستت می زنم

می بوسمت در خلوت

این ناکجا

عاشق شدم پیش از همین

بر ابرهای چشم تو

از لابلای قامتت توتی بلند و استوار

توتی که هرگز پای من

بر قامتش نگذشته بود

آن عقده ها و رنج ها

در عصر درد و غصه ها

بر پیکرم بر پیکرت

با ابرهای چشم تو

انگار لختی محو شد

دردا و رنج و قصه ها

حالا کنار من بشین

اینبار را لختی نه لخت

چون آدمی

فارق ز هر رنگ و نگا

بشنو تو این درد مرا

ای عشق من ای عشق من

خنده نکن بر حرف من

بودم ولی حالا که این

پاهای تو جفتند بر پاهای من

مال منی

مال مرا از عشق ، ها خالی بدان

دیگر تو را ، دیگر مرا

چون دستگاه در دست ها

بیچاره و مقهور تن

 

حالا بیا عشقی دگر پیدا کنیم

عشقی که وصلش پیش نیست

عشقی که کاندم را در او

راهی به در از پیش نیست

عشقی مقدس ، سوزناک

خنده نکن ای عشق من

خنده نکن بر حرف من

                                                                            مهدی نیازی

تولد

در تولد بیست و هفت سالگی ام

گیجم

بچه که بودم فکر می کردم

بزرگ شوم عاشق می شوم

عاشقم می شوند

هیچ کدام ، آنطور که فکر می کردم نبود

دنیا ، مسخره اش را در آوردم بگذار جزئی نگر شوم

ایران ، شرمم می شود از به کار بردن آن کلمات که در ذهن دارم در کنار ایران

اما فکر می کنم حالا دیگر آن کلمات شرمشان می شود از نشستن کنار ایران

تف ، تنها کلمه ایست که به زور چماق نشاندم در این سطر

و دیگران همه از ایران گریختند

                                                               مهدی نیازی

پروای آه

پیش از من و پیش از شما

صدها هزاران بارها

در کنج خاموش یا جلا

گفتند و می گوییم ما

نفرین به آن بیدادگر

 کو را نه هست پروای آه

                                                                                مهدی نیازی

قاتل

یک رشته طلای موی تو

صدها هزار ثانیه ی عمر مرا

کشته است

تنها تو قاتل عمر منی

معشوقه

تنها تو معشوقه

                                                              مهدی نیازی

پدیده تمام شده

دیگر تمام می کنم تو را

چون یک کتاب بی سر ته

وقتی به خاطرم دوباره خواهی آمد

که استادی در درس دیرینه شناسی

شاید تو را معرفی کند

به دانشجویانی که فسیل ها هم برایشان

زنده اند

در زیر خروار ها خاک

مدفون شدی

پدیده هفته ی گذشته

                                                                  مهدی نیازی  (دوباره به همان مناسبت)

اشک و برگ

قصه ای از عشق با تو آغاز شد

فصلی قشنگ تر از بهار

چقدر غروب کنار تو بودن قشنگ بود

هرگز فکرش را هم نمی کردم

بهار را به پاییز بکشانی

اندازه تمامی برگ ها که در پاییز

بر زمین می ریزند

اشک ریختم ، تا شاید برگردانمت

اما نمی دانستم

تو رفته ای و دیگر از من کاری ساخته نیست

من می دانم ، تو می دانی

فصل ها بر یک قرار نیستند

و بر یک قرار نمی مانند

پاییز هم به پایان خواهد رسید

عطیه خداوندی

                                                                                 مهدی نیازی

دوست دارمت

اگر هجوم این ستاره های اشک

که از درون چشمه های چشم من

به این کویر چهره ام

در حرکتند

دمی امان من دهند

دوباره با دل شکسته ام

با صدای بس رسا

بگویمت

که دوست دارمت

که دوست دارمت

                                                                           مهدی نیازی

نقد شعر

وهم سبز ،سروده فروغ فرخزاد                        /  من العتبة الی السماء،محمد الماغوط

تمام روز در آیینه گریه می کردم                            الآن

بهار پنجره ام را                                               و المطر الحزین

به وهم سبز درختان سپرده بود                               یغمر وجهی الحزین  

تنم به پیله تنهایی ام نمی گنجید                               احلم بسلم من الغبار

و بوی تاج کاغذی ام                                          من الظهور المحدودبة

فضای آن قلمرو بی آفتاب را                                 و الراحات المضغوطة علی الرکب

آلوده کرده بود                                                 لاصعد الی اعالي السماء

نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم                             و اعرف

صدای کوچه ، صدای پرنده ها                              این تذهب آهاتنا و صلواتنا ؟

صدای گم شدن توپهای ماهوتی                              آه یا حبیبتي

و های هوی گریزان کودکان                                 لا بد ان تکون

و رقص بادکنکها                                              کل الآهات و الصلوات

که چون حبابهای کف صابون                                کل التنهدات و الاستغاثات

در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند                 المنطلقة

و باد ، باد گویی                                               من ملایین الافواه و الصدور

درعمق گودترین لحظه های تیره همخوابگی نفس می زد/وعبر آلاف السنین و القرون  

حصار قلعه خاموش اعتماد مرا                              متجمعة في مکان ما من السماء ...کالغیوم

فشار می دادند                                                 و لربما

و از شکافهای کهنه ، دلم را به نام می خواندند            کانت کلماتی الآن

تمام روز نگاه من                                             قرب کلمات المسیح

به چشمهای زندگی ام خیره گشته بود                       فلننتظر بکاء السماء

به آن دو چشم مضطرب ترسان                            یا حبیبتي .

که از نگاه ثابت من می گریختند

و چون دروغگویان

به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردند

کدام قله ، کدام اوج ؟

مگر تمامی این راه های پیچاپیچ

در آن دهان سرد مکنده

به نقطه تلاقی و پایان نمی رسند ؟

به من چه دادید ، ای واژه های ساده فریب

و ای ریاضت اندامها و خواهشها؟

اگر گلی به گیسوی خود می زدم

از این تقلب ، از این تاج کاغذین

که بر فراز سرم بو گرفته است ، فریبنده تر نبود؟

چگونه روح بیابان مرا گرفت

و سحر ماه ز ایمان گله دورم کرد!

چگونه ناتمامی قلبم بزرگ شد

و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد !

چگونه ایستادم و دیدم

زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود

و گرمی تن جفتم

به انتظار پوچ تنم ره نمی برد !

کدام قله کدام اوج ؟

مرا پناه دهید ای چراغهای مشوش

ای خانه های روشن شکاک

که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر

بر بامهای آفتابیتان تاب می خورند

مرا پناه دهید ای زنان ساده کامل

که از ورای پوست ، سرانگشتهای نازکتان

مسیر جنبش کیف آور جنینی را

دنبال می کند

و در شکاف گریبانتان همیشه هوا

به بوی شیر تازه می آمیزد

کدام قله کدام اوج ؟

مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش – ای نعلهای خوشبختی –

و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ

و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی

و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها

مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی

که میل دردناک بقا بستر تصرفتان را

به آب جادو

و قطره های خون تازه می آراید

تمام روز تمام روز

رها شده ، رها شده ، چون لاشه ای بر آب

به سوی سهمناکترین صخره پیش می رفتم

به سوی ژرفترین غارهای دریایی

و گوشتخوارترین ماهیان

و مهره های نازک پشتم

از حس مرگ تیر کشیدند

نمی توانستم دیگر نمی توانستم

صدای پایم از انکار راه بر می خواست

یأسم از صبوری روحم وسیع تر شده بود

و آن بهار ، آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت :

« نگاه کن

تو هیچگاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی .»

از لحاظ شکل می توان این دو شعر را یکسان دانست ، قالب هر دو نیمایی است و قافیه آنجا رعایت شده است که شاعر لازم دانسته . ساختار هر دو شعر روایی نیست و شاعر در پی بیان قصه و داستان در شعر نیست ، البته این به معنای نفی عمود شعر در این دو شعر نیست . لحن شعر فروغ و شعر ماغوط تراژیک است که این را می توان با نمونه هایی نشان داد . عاطفه نزد شاعر زن ما بی شک استواری بیشتری دارد اما می توان این را مطرح کرد که شعر ماغوط هم در عاطفه ای کردن کلام موفق عمل کرده است .در شعر عربی اثر محمد ماغوط که یکی از بزرگترین شاعران شعر منثور به حساب می آید . نوعی پی رنگ از شعر سیاسی دیده می شود که آن پی رنگ سیاست را با رنگ عشق و همچنین الهیات آمیخته است تا حرفش را به مخاطبین گونه گون بفهماند .تکرار «الحزین » در ابتدای شعر ماغوط را می توان نشانی از ناامیدی شاعر در این شعر دانست ، که البته « مطرالحزین» در نشان دادن این یأس به مخاطب بیشتر کمک می کند  . فروغ شعرش پی رنگی اجتماعی دارد و نسبت به سیاست بی میل نشان می دهد ، برای پروراندن این پی رنگ دست آویزی جز خود رنگ اجتماع و واژه های مورد استفاده آن را انتخاب نمی کند . فروغ درصدد نشان دادن آن تاج کاغذی است که بر سر زنان گذاشته شده است اما در مقابل به جوهره وجود زن هیچ توجهی نشده . ماغوط شاعر سیاسیست او مردی است که درصدد نشان دادن خفقان اجتماع خود است و خوشکسالی اندیشه را می بیند و جمود در پیرامونش را درک می کند و می خواهد آن را نشان دهد .

آیا باران غم انگیز است ؟ چرا صورت شاعر غم اندود است ؟ رویا را انسان گاهی می بیند که از زندگی واقعی امید بربسته باشد و خواسته های خود را در زندگی واقعی برآورده نبیند . او می گوید آه و نیایش های ما را به جایی نمی برد این را در بند آخر شعرش که می گوید بیا چشم انتظار بارش از آسمان باشیم می توان دید . البته نوعی طنز هم دارد که « تنها راه نجات باید از آسمان فرود آید » . در شعر من العتبة الی سماء شاعر قافیه را وقعی نمی گذارد و حرفش را بی مانع ای می پروراند . البته شعر دارای موسیقی است . در آن بند که کلمات شعرش را نزدیک کلمات مسیح می داند در پنهان به نوعی مردگی در جامعه اشاره دارد که با کلمات مسیح «دم مسیحایی » هم حیاطی دوباره به آن راه ندارد . فروغ در شعر وهم سبزش ، زن معاصر را در توهم خوشبختی می بیند . تمام نمادهای که برای هر شاعر و هر انسان دیگر مبین شادی و زندگی هستند همچون « بهار» ، « صدای کودکان » ، « صدای پرندگان » و...  در این شعر فروغ کارکردی دیگرگونه یافته اند ، و به زندگی او که باید گفت زندگی زن معاصر است و در این شعر به حصار تشبیه شده است فشار می آورند و او را در اختیار می گیرند . زندگی از منظر فروغ برای یک زن معاصر هیچ اوج و قله ای ندارد و تمام این راه های پیش رو جز سرگرمی ای پوچ هیچ نیستند . و دوستت دارم ها و تو مهربانترین هستی و از این جنس واژه ها که فروغ آنها را « واژه های ساده فریب » می نامد ، دردی از درد زن معاصر دوا نمی سازد . محمد الماغوط در بهره گیری از واژگان و ساختن معانی جدید با استفاده از قدرت همجواری کلامات در شعر من العتبة الی السماء پیاده نیست چون « احلم بسلم من الغبار » که معنا و مفهومی تازه را به ذهن می رساند . البته این تنها هنر نمایی او در این حوزه در این شعر می باشد .  هر دو شعر براساس مشاهدات و درک شاعر از محیط پیرامون سروده شده است و شاعر خود را جای از اجتماع نمی داند . تضاد اصلی شعر فروغ را در تاجی که بر سر زن مدرن نهاده اند و این در اصل یک تاج کاغذی است و تضاد اصلی در شعر ماغوط را در گرفتاری انسان که منشاء ای زمینی دارد اما انسان در پی راه حلی آسمانی یا بهتر بگویم راه حلی فرو فرستاده از آسمان است می توان دید . توانایی فروغ در پررنگ کردن دو کفه تضاد در شعر وهم سبز مثال زدنی است اما درست در نقطه مقابل ماغوط قرار دارد که در پررنگ کردن این تقابل و تضاد در ذهنش سنگ تمام نگذاشته است و این تضاد را برای مخاطب روشن نمی سازد.

ترکیبات زیبا و دلنشین در شعر فروغ خود نمایی می کند ، از جمله می توان به « بهار پنجره ام را به وهم سبز درختان سپرده بود »، «پیله تنهایی »،« و بوی تاج کاغذی » « و چون حباب های کف صابون در انتهای ساقه ای از نخ »، و... زبان شعر وهم سبز زبان انسان معاصر است و واژگان زندگی انسان معاصر همچون بادکنک ، کف صابون ، و... است . البته ماغوط در این شعرش کلمه ای را که نشان دهد شاعر ما معاصر است را در شعرش نگانجانده است و اگر قالب شعر سنتی بود کمتر کسی به معاصر بودن شعر پی می برد اما اندیشه این معاصر بودن را نشان می دهد ولی در حال حاضر سخن ما در باب زبان شعر است .  فروغ در ابتدا در  محدوده ی نگاه خود به زندگي شعر مي‌‏سرود اما رفته‌‏رفته از اين نگاه فاصله گرفت و با دردهاي اجتماع پيوند خورد و این پیوند با درد های اجتماع را در هر دو شعر به خوبی می توان دید . پيوندی اینچنین از ضروريات دروني هر شاعر است .

                                                   مهدی نیازی

 

حقیقت

چقدر فریب و چقدر دروغ

فقط برای ربودن یک بوسه از لبی

از این هم بیچاره تر می شویم

وقتی تنها دلخوش یک کلمه ایم

و چه ساده دریا دریا اشک را

در قحط سال مجنونی که نیست

هدر می دهیم

دیگر نمی خواهم دیگر نمی خواهم

این پوچ های هرزه را

انگار می کنم مستم و نمی فهمم

این واژهای کهنه را

من را به خلصه ای ابدی فرو برید

ای سلول های زنده این شراب

ای دیوارهای ساده این اتاق

من را فرو برید

 

در انتهای این شب تاریک و بیم ناک

جایی است که می دانم آنجا

سیل ویران گر کلمات کهنه را راهی نیست

جایی است که می دانم از پغمبر و کتاب

حرفی نیست

تنها به تفسیر یک کلمه می پردازند

حقیقت

                                                                                 مهدی نیازی

 

 

افکار

چشم ها و گوش ها و زبان ها

در غل و زنجیر

و اما پا

به مردابی

ولیکن پست تر از دین

تو این افکار آزاد و رها را

با چه می بندی ؟ 

                                                                        مهدی نیازی           

پدیده هفته

دیگر تمام می کنم تو را

چون یک کتاب بی سر ته

وقتی به خاطرم دوباره خواهی آمد

که استادی در درس دیرینه شناسی

شاید تو را معرفی کند

به دانشجویانی که فسیل ها هم برایشان

زنده اند

در زیر خروار ها خاک

مدفون شدی

پدیده هفته ی گذشته

                                                                  مهدی نیازی  

وهم سبز

دعوت شده اید به خوانش شعری شگفت انگیز از روان شاد بزرگ شاعر معاصر فروغ فرخزاد

وهم سبز

 

تمام روز در آیینه گریه می کردم

بهار پنجره ام را

به وهم سبز درختان سپرده بود

تنم به پیله تنهایی ام نمی گنجید

و بوی تاج کاغذی ام

فضای آن قلمرو بی آفتاب را

آلوده کرده بود

نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم

صدای کوچه ، صدای پرنده ها

صدای گم شدن توپهای ماهوتی

و های هوی گریزان کودکان

و رقص بادکنکها

که چون حبابهای کف صابون

در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند

و باد ، باد گویی

در عمق گودترین لحظه های تیره همخوابگی نفس می زد

حصار قلعه خاموش اعتماد مرا

فشار می دادند

و از شکافهای کهنه ، دلم را به نام می خواندند

تمام روز نگاه من

به چشمهای زندگی ام خیره گشته بود

به آن دو چشم مضطرب ترسان

که از نگاه ثابت من می گریختند

و چون دروغگویان

به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردند

کدام قله ، کدام اوج ؟

مگر تمامی این راه های پیچاپیچ

در آن دهان سرد مکنده

به نقطه تلاقی و پایان نمی رسند ؟ 

...

                                                                              فروغ فرخزاد

زمین لرزه

هر از چند گاهی گردنم را چرخی می دادم و از گوشه ای زیر پتو ، طوری که هوای تازه مجال ورود نمی یافت نگاهی به صورت مسخره ساعت نشسته روی دیوار می انداختم . به فرض این ده ونیم صبح هم برخواستم چه فرقی با تا ساعت یک زیر این پتو گشتن دارد . مثلا در این دو و سه ساعت سحر خیزی چه کار مهمی دارم که می تونم انجامش دهم ، درگیر این فرضیات نکراری هر روزم بودم که چنان صدای خوف انگیزی گوشم را ترکاند که بی شک گفتم تمام نذر و نیازهام قبول درگاه باری تعالی شده و این دنیای نکبتی با خاک یکسان شده . اما بوی گند زیر پتو خط بطلانی بود بر این پندار فعلا محال . از دو تا پا مدد گرفتم و جستی زدم جوری که پتو روی هوا پروازی قهرمانانه کرد و گوشه ای نشست . سرمو از پنجره ول کردم توی آسمان خدا . تا آمدم از سر خیابون بگیرم به سرچ کردن که آنی جنبشی ، کلمو خم کرد پایین ، درست جلوی در حیاط ما یک آردی چنان خودشو خرج تیر چراغ برق کرده بود که تا برف پاکناش بوسه بر تیر زده بود . خونای پاشیده روی خرده شیشه های پخ پخ شده ماشین چنان سرعت و سردرگمی و وحشت به من بخشید که خودمو جفت تلفن پیدا کردم . خانوم ببخشید اینجا تصادف شده یک آمبولانس بفرستید به خیابونِ ، با صدای مسحور کننده ای گفت : جان ، دیگه چی میخوای . کی مالیده به کی . به کل تصادف و خون و شیشه خورد شده بدل شد به عاشقانه های جاودانه که کسی هنوز نمالیده آخه باید دید مال مالش هست یا نه ، خیلی پر رو تشریف داری ، نرخ هم تعیین می کنی ، کارتو بگو وگرنه با . وگرنه با گفتنش یه زمین لرزه هشت ریشتری به اندامم داد و یکم با خوشونت قابل بخشش گفنم : خانوم مگه اورژانس نیست ؟ نه آقا 118 است . یخ شدم و بی خدافظی گوشی رو محو جاش کردم .

                                                                                      مهدی نیازی

کوکا

برای من ناز می کنی

تو که خوب می دانی

غیر گاو میش های آفریقا

و غیر زشت ترین کرم های استوا

خریدار نداری

به رخ من نکش

سه هزار میلیاردی را که پدرت

از بانک صادرات قاپید

زیرا پدر من

عهد کرده رکورد را به نام خودش ثبت کند

و برای ما نه در کانادا

که همین جا در کوکا خانه بخرد

                                                                                      مهدی نیازی

آزادی

یک پنجره سمت باغ آزادی

مرگ است

یک قلعه پرشکوه و تو در تو

این زندگی نگون بس

نامرد است 

                                                                                                مهدی نیازی

                                                                                    

کیسه هوا

با ماشین به صخره می کوبم

و تو همچون کیسه هوا باز می شوی

آیا می دانی

چطور دوباره جمعت کنم 

                                                                    مهدی نیازی

بتمن

راننده اتوبوس مشهد - بیرجند  پشت ‌سرهم سیگار  می کشید ، و چشماشو از آینه ای که دو تا دختر فُشنی ( صفت تفضیلی فشن ) که پشت صندلی خودش نشان می داد بر نمی داشت .  مثل تاکسی های سر خط تمام دهات سر راه برای مسافر  دست کم چند دقیقه ای توقف می کرد ،  و تنها مسافر معترض که جوانکی با کت و شلوار و با وجنات  بود  را  " مسخره  "  خطاب کرد. همسفرم که فرهنگی است چند باری در گوشم نجوای اعتراض سر داد اما وقتی دید من فقط مات و مبهوت نگاهش می کنم تن داد و شروع کرد از پسرش و علاقش به بتمن و بنتن تعریف کردن . وقت پیاده شدن جز همان آقای شیک پوش همه یک  "دستت درد نکنه " به راننده گفتند و پیاده شدن .

                                                                               مهدی نیازی

کل شی ء من الدماء حرام / شربه ما خلا دم العنقود .

این متنبی را گاهی می خوانم . عجیب است همیشه در هر بیت نکته ای برای بیان دارد ، بی تردید در هر بیت . بزرگ مردی بود ، دلاور و جنگاور ، بلند نظر و با عزت ، شاعر و بزرگ شاعر . جمع میان این ها را من که از رودکی گرفته تا همین شهریار را نه خوب اما می شناسم ، عجیب دور می بینم . شما چه فکر می کنید ؟

                                                                                                  مهدی نیازی

چشمانش

لب ساعات یک عصر خنک

کنار کور سوی آفتاب خوش خوشک

در حیاط خانه ی مادر بزرگ، پیر و خندام

کنارش دختری از ایل و خویشانم

همان دختر که عطر چشم او در کودکی

در مشام جان و روحم در تلاطم بود

همان دختر که شاید ، و یا حتمش

دگر نسبت به من

- هرجایی عاشق شده هر روز بر فردی -

جز کور سویی نور 

نمی شاند

همان دختر که روزی نه خیلی پیشتر ها

همین دیروز یادم بود ، چنان گرم

تپش های قلب و چشمش می ساخت من را

که داغ از تب عشقش شدم 

شاید ، نمی دانم 

ولی دیگر توان ایستادن

نه در گامش نه در چشمش ، نمی بینم

رهابش ساختم ، می دانم آری

اما مگر معصومیت و پاکی ، خریداری به این

پست لمشت خار ویرانه ، های دارد 

منم چون هر که ناکس تر ز خود

هزاران دوز و نامردی به چنته

نهان دارم

کنار تن ناز مادر بزرگم چپانده سخت خود را

و دیگر نه من که دنیا هم گمانم

سخت نامرد و فجور و پست

می آید به چشمانش .

                                                                                      مهدی نیازی

گیج آباد

شانه به شانه ندا عرض خیابان را طی کردم ، دستی به روی در نگذاشته خودش چهار طاق باز شد ، عجب خنک می کند این کولر های گازی . سوار سکوت به تک در بین ده و دوازده نفری که دال صندلی ها بوداند ، می تاخت . و این آنتن ماهواره چشم ها بود که همه جا را می گرفت . دست ندا را گرفتم و همان چند قدمی  یک جفت صندلی را تسخیر کردیم . در گوشم طوری که انگار همه فهمیدند ندا گفت : فک کنم باید شماره بگیری و با چشم های از ماه درشت ترش نشانم داد . چون برجی بر روی زمینی پست ایستادم و به سمت دستگاه رفتم تا ببینم نفر چندم که برای رضای همه اطرافیان دم به دست داده و می خواهم بدانم مرد یا زن کدام را باید روانه گیج آباد دنیا کنم . 

                                                                        مهدی نیازی

در پنج سالگیم

در پنج سالگی این دفتر ، شوق دوباره نوشتن را صد چندان می بینم . همیشه به سرودن و نوشتن هم پایه هر کتاب آسمانی احترام گذاشته ام . زیرا می دانم که این است که انسان ها را خلق می کند نه هیچ خدایی دیگر . مشتاق کلمه کلمه کتاب هایم و دلبسته تک تک حروف وبلاگ ها . بنویسید ای دوستان که هرگز قلم را بر زمین آزادش نخواهند و نمی خواهند .

                                                                                 مهدی نیازی

پس دیوار

در پس یک دیوار بس بالا بلند و نا جوانمردم

گرفتار دو تا میخم که در دستان فرو رفته

چنان چون می رود در قلب عاشق تیر مژگان ها

نمی پرسی چرایش را تو ای در این کنارم

هم جوارم

تو ای در پس تر از این یار ای دورتر

تو هم از درد من هیچی نمی پرسی

خوشم باشد تو هم پس همچو من در دست

دو تا میخ سترگ سیر از خون دستان

به تن داری

خموشی را خریدارید ای یاران آی یاران هان 

پس یک دیوار بس بالا بلند و نا جوانمردم

                                                                          مهدی نیازی

بی تو

بی تو مرگ است

سرانجام تمام بودن ها 

بی تو سر خوردگی

کام گیری از عقرب ها

با تو ، نمی توانم بگویم چیست

داغی صد درجه بدتر از تب ها

                                                                          مهدی نیازی